به ياد مرگ

۱۳۸٢/٩/٢٤

ياد آوری مرگ

۱-سخنی در آغاز-پيامبران، پس از دعوت به خداشناسى، مهم‏ترين اصلى كه مردم را به آن متذكر مى‏ساختند؛ يادِ سراىِ «پس از مرگ» بوده است.مژده و بيم، بهترين روش براى اجراى اين امر مهم به كار مى‏رفته است؛ از اين‏روى، پيامبران الهى براى تزكيه و سازندگى انسانها، نيكان را نويد به «پاداش» مى‏دادند و بدان را از «كيفر» مى‏ترساندند.نگارنده اين نوشتار به منظور مؤثرتر بودن مژده‏ها و بيمهاى «حيات برزخى» نسبت به ديگر مباحث «جهان پس از مرگ» و به دليل اينكه دوران آن به زودى فرا مى‏رسد، نخستين منزلگاه، گذرگاه آخرت و محل تصفيه گناهان است، بحث از آن را برگزيده است.۲-تعريف برزخ-«فاصله و ميانه دو چيز را برزخ گويند؛ و منظور از آن، ثواب و عقاب بين دنيا و آخرت است».«ما بين دنيا و آخرت -از هنگام مرگ تا برانگيختن اخروى- را برزخ گويند و هر كس بميرد وارد آن مى‏شود».۳-عمل، بهترين همراه-(به ياد آر!) روزى كه انسان هر كار نيك و بد خويش را حاضر بيند و آرزو كند: اى كاش! ميان او و كردار زشتش، فاصله زيادى مى‏بود.برانگيخته نمى‏شوى مگر با او! پرسيده نمى‏شوى مگر از آن! پس، همدم و همراهت را غير از نيك قرار مده؛ زيرا اگر نيك باشد، با او انس‏گيرى و اگر بد باشد، وحشت وهراس تو تنها از او خواهد بود. آن همراه و همدم، عمل توست».«هنگامى كه مرده را در قبرش گذارند، شخصى نزد او حاضر مى‏شود. خطاب به وى گويد: اى صاحب قبر! ما سه نفر بوديم(مال، فرزندان، كردار)؛ مال در هنگام مرگ از تو جدا شد، فرزندانت تو را تا قبر بدرقه كردند و به آغوش خاك سپردند؛ اينك من كه عمل و كردار تو هستم تا روز قيامت، همدم و همراهت خواهم بود؛ هر چند كه مرا سبك‏تر و خوارتر از آن دو مى‏پنداشتى».۴ـپايان برزخ-ثواب و عذاب قبر -چنانكه بيان شد- همچنان ادامه دارد تا اينكه مدتى پيش از برپايى قيامت بزرگ، حادثه شگفتى عالم را فرامى‏گيرد؛ زمين و آسمان را به لرزه در مى‏آورد؛ موجودات را دستخوش مرگ مى‏نمايد و نظام هستى را دگرگون مى‏سازد.پس از مدتى، در آغاز برپايى قيامت، انقلابى شگفت‏تر از انقلاب پيشين صورت مى‏پذيرد و تمام موجودات را در پيشگاه خدا حاضر مى‏كند!اين دو حادثه بزرگ به امر خدا، توسط «اِسرافيل» فرشته مأمور برپايى قيامت انجام مى‏گيرد. مرحله نخست كه سبب فناى جهان هستى مى‏شود «نفخه اماته» و مرحله دوم كه سبب زنده شدن موجودات و برانگيختن انسانها از قبر مى‏شود «نفخه احياء» ناميده‏مى‏شود.هر كه و هر چه روى زمين هست، دستخوش مرگ و فناست. زنده و جاودان، تنها ذات خداى بزرگ و با عظمت است.با دميدن «نفخه نخست» دنيا متلاشى و حيات برزخى نيز پايان مى‏پذيرد. مدت زمان فاصله بين «نفخه نخست» تا «نفخه دوم» به روايتى چهل سال و به روايتى ديگر چهارصدسال است. در اين فاصله، تمام انسانها -چه در دنيا و چه در برزخ- مى‏ميرند و در خاموشى و سكوت قرار مى‏گيرند؛ حتى فرشتگان مقرب الهى: ميكائيل(فرشته روزى‏رسان)، جبرئيل(فرشته وحى‏رسان)، اسرافيل(فرشته قيامت رسان) و عزرائيل(فرشته مرگ رسان) به تدريج ميرانده مى‏شوند.امام صادق(ع) در اين باره فرمود: هنگامى كه خدا اهل زمين را مى‏ميراند، پس از آن به تدريج اهل آسمانها را مى‏ميراند؛ سپس نوبت به فرشتگان الهى: ميكائيل، جبرئيل، اسرافيل و عزرائيل مى‏رسد، پس از آنكه پروردگار تمام موجودات را مى‏ميراند، آنگاه گويد: (لِمَنِ الْمُلْكُ الْيَوْمَ للَّهِ‏ِ الْواحِدِ القَهَّارِ)كجايند ستمگران؟ كجايند مشركان؟ كجايند متكبران؟(كه مرا انكار مى‏كردند)...»حكيم و مفسر الهى، مرحوم «علامه طباطبايى» درباره دومرحله‏بودن مأموريت اسرافيل، چنين مى‏گويد:«حكايت صور و دو نفخه‏اش، حكايت شيپورى است كه در لشكرها براى كارزار به كار مى‏برده‏اند. بار اول در صور دميده مى‏شود كه ساكت شويد و براى حركت آماده گرديد!سپس، براى بار دوم در صور دميده مى‏شود كه برخيزيد! حمله!بنابراين، صور، حقيقتى است موجود كه داراى دو گونه صيحه مى‏باشد: صيحه ميراننده و صيحه زنده كننده.نكته قابل توجه در آيات نفخ صور اين است كه خداوند در مورد ميراندن، لفظ صَعِقَ را به كار برده نه موت؛ شايد از اين باب باشد كه موت بر خروج روح از بدن اطلاق مى‏گردد؛ در حالى كه حكم نفخ، همه موجودات آسمان و زمين را در بر مى‏گيرد».


پيام از عالم فانی ()



 


 

خانه
بايگاني فني -از سال 81

پستچيPAT


ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

موزيك


استاد بنان
توشه عمر


جستجوی اموات در بهشت زهرا

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

دوستان

خرابات

چكامه‌هاي مهيار

اشک ققنوس

زوربا

دوتایی

گلبرگ مغرور

كلبه كوچولوي من

جز لبخند چیزی نگفت...

فکریات

بوی باران

زنده یاد رضا عباسی