به یاد دارید که لذت ها تمام شدنى است و پایان ناگوار آن بر جاى مى ماند.

 یاد مرگ ، راه نجات آدمى از خود خواهى و دنیاطلبى است. هر که انتظار مرگ را کشد(به یادش باشد)، در انجام دادن کارهاى نیک شتاب مى ورزد و خوشا به حال آنان که با یاد مرگ خود را مى سازند، فرصت ها را غنیمت مى شمارند و به اعمال نیک مى پردازند.

اگر انسان عبرت پذیر شود و بیاموزد که به حوادث روزگار و آنچه بر دیگران رفته است به دیده عبرت بنگرد، مى تواند به بصیرتى راهگشا در زندگى دست یابد و بهترین زمینه را براى تربیت خود فراهم کند.

باشد که نیک بیندیشم و نیک عمل نماییم.

محققان ایتالیایی موفق شدند از بینی برای تعیین زمان دقیق مرگ استفاده کنند. طرح‌های ریز انگشت مانند که بینی را پوشش داده‌اند تا پس از مرگ نیز از نبض برخوردارند و از آنجایی که نبض این مژک‌ها با سرعت قابل پیش‌بینی کاسته می‌شود، از آنجایی که نبض مژک‌های بینی آرام آرام از کار افتاده و همچنین تا حدی نسبت به عوامل محیطی ایمن است، این محققان امیدوارند بتوانند از این پوشش برای تعیین زمان مرگ استفاده کنند.

از دیده رفت
از یاد من نمی ره
از خونه رفت
از خاطرم نمی ره
 

قصد جدایی که نداشت
میل رهایی که نداشت
اما یه روز آزرده شد
با چشم تر از خونمون رفت
مثل یه سایه بی صدا
دامن کشون از کوچمون رفت
از کوچمون رفت

...

... قصد جدایی که نداشت
میل رهایی که نداشت
اما یه روز آزرده شد
با چشم تر از خونمون رفت ...

عمرم گهی به جبر و گهی در سفر گدشت

تاریخ زندگی همه در درد سر گذشت

جوانی    و   پیری   بهار     است  و  دی            نه  آن  دی  که  باشد  بهارش  ز پی

گاهى انسان در اثر فراموشى مرگ، غرق در دنیا و امور دنیوى مى گردد و براى آنچه که هنوز به دست نیاورده، در دل، آرزوى وصال مى نماید؛ اما هزار دریغ و افسوس که اجل به او مهلت نمى دهد و مرگ او را در کام خود فرو مى کشد و آرزوهاى دور و دراز را به خانه گور مى برد.

مرگ حقیقتى قطعى و غیرقابل انکار براى هر موجود زنده مى باشد که خداوند چشیدن طعم آن را به عنوان یک قانون کلّى بیان نموده.

مى فرماید: «همه کس چشنده مرگ است.»

مردن بخشی از زندگی ما و دقیقاً مثل به دنیا آمدن امری طبیعی و قابل پیش بینی است. با این تفاوت که به دنیا آمدن همراه با جشن و شادی و مرگ تبدیل به موضوعی ترسناک و اندوه بار است.

علت آن شاید به رغم تمام پیشرفت های علمی نمی توان از آن گریخت و آن را به تاخیر انداخت.

چرا نه در پی عزم دیار خود باشم
چرا نه خاک سر کوی یار خود باشم
غم غریبی و غربت چو بر نمی‌تابم
به شهر خود روم و شهریار خود باشم
ز محرمان سراپرده وصال شوم
ز بندگان خداوندگار خود باشم
چو کار عمر نه پیداست باری آن اولی
که روز واقعه پیش نگار خود باشم
ز دست بخت گران خواب و کار بی‌سامان
گرم بود گله‌ای رازدار خود باشم
همیشه پیشه من عاشقی و رندی بود
دگر بکوشم و مشغول کار خود باشم